یکی قربانی ندانم کاری و بی مسئولیتی پدر و مادرش میشه و از وقتی که به دنیا میاد تا وقتی که میخواد بمیره باید تقاص اشتباه خانواده اش رو پس بده.قربانی پدری که بی خیال دنبال خوشی خودشه.و یه عمر باید بچه اش بسازه و بسوزه.اولا که هنوز بچه ای درگیر عالم کودکی هستی و نمیدونی چه آینده تیره و تاری در انتظارته.بزرگتر که میشی میفهمی که حتی اگه بخوای نمیتونی کاری واسه خودت بکنی.دنبال یه راه میگردی که با این مسئله ای با تو به دنیا اومده و همیشه باهاته کنار بیای.جوانتر که میشی به خاطر غروری که داری هیچ حرفی پیش هیچکسی نمیزنی.یکم که میگذره میبنی هضم این قضیه برات سخته وهیچ راهی هم برای قبول کردنش پیدا نکردی.اون وقته که احساس شکست میکنی.تو لاک خودت فرو میری و در کنار همه آدما بازم تنهای تنهایی.

تا اینکه یکی سر راهت قرار میگیره که بهش اعتماد میکنی.فک میکنی خوب تو رو میفهمه.درکت میکنه.از هر خویشاوندی برات نزدیکتر میشه.حالا که خودت با خواست خودت هر چیزی رو بهش میگی.روز  ها از پی هم میگذره.درست مثل قبل.تنها تفاوتش اینه که یکیو داری که بهش بگی چرا دلت گرفته.چرا  احساس خفگی شدید تو گلوت می کنی.هی که بیشتر می گذره.دیهو به خودت میای میفهمی که وابسته اش شدی.دلت میخواد یه جمله به زبون بیاری.اونم اینکه بهش بگی دوست دارم.این جمله برات خیلی غریب بود.اما حالا داره میشه ورد زبونت و هر دفعه با غلظت بیشتری نسبت به دفعه قبل میگی دوست دارم.دیگه اصلا به مشکلی که باهاش زاده شده بودی فکر نمیکنی تمام ذهنت درگیر یک چیز میشه.فقط میخوایش.اینکه چه جوری هنوز نمی دونی.اما میدونی که بدجور گرفتارش شدی....یواش یواش داری ازش نا امید میشی اخه اون عکس العملی نشون نمیده.حاضر میشی تن به خواسته هاش بشی تا رضایتش رو جلب کنی.این موضوع موقتا جواب میده و تو رو به چیزی که میخوای نزدیک میکنه...بعد میبینی خواستن اون برات میشه یه مشکل.یه مشکل که هم خودت هم اطرافیانت رو گرفتار میکنه.چون وضع داره بدتر میشه.حاضر میشی از خواسته دلت بگذری.به خیال خودت این مردونگی نیست.عند بی معرفتیه.اما بعد ها میفهمی که تو قربانی اون شده بودی و اون داشت انتقام یکی دیگه رو ازت میگرفت.چه میدونم تمام دنیا..........ناسازگاره با تو.